Sidasti manudur er liklegast buinn ad vera sa gedveikasti hingad til. 

Thad sem eftir lifdi april for eg til Atlanta thar sem eg gisti hja vinum minum i Georgia State University og Oglethorpe. Thetta var sidasta helgin sem eg hitti marga af GRSP krokkunum thannig ad thad var frabaert og sorglegt og skritid.

Helgina eftir thad var opnun a nemenda listasyningunni, thar sem eg nadi ad troda thremur verkum. Frekar stolt af thvi. A opnuninni sjalfri fekk eg verdlaun fyrir besta 3D verkid i listadeildinni, sem var litid og saett broddgaltarbox. Fekk gyllt umslag med vidurkenningu og 50 dollurum og allir kloppudu. En thad sem skipti mestu mali thad kvold voru allar kokurnar. Va. Svo mikid og svo gott. NOM.



Afköstin úr Painting I

Sidan toku profin vid, og tha haetti eg eiginlega ad muna hvad eg var ad gera. Dagar og naetur haettu ad vera sitt hvor hluturinn og runnu saman i einhverskonar modu thar sem enginn vissi hvad klukkan var og enginn svaf nema thad vaeri ovart. Einhversstadar thar a milli var 5 de mayo, mikilvaegur hatidsdagur mexikansrar arfleidar. Thad var stud. 



Ljúfu dagarnir



Gleði

Eg skreid utur profamodunni einhverntimann sidasta fimmtudag, og fór þá að pakka niður lífi mínu hérna í bandaríkjunum. Ekki gaman. Þessi vika var með þeim sorglegustu en jafnframt ljúfustu frá því að árið byrjaði, því hún snerist basically um að tana, chilla, borða, pakka, kveðja, synda, gráta, gleðjast. Átti sérstaklega yndislegar stundir með fallega ísraelska vini mínum honum Nadim, ásamt honu ljúfa fólkinu sem var ennþá í skólanum og sem verður þar í sumar, eins og Jayne, Tyler, Ben og fleirum. Ég allavega pakkaði niður herberginu á tveimur dögum og síðasta kvöldið ákváðum við að baka eins mikið og við mögulega gátum. Afköstin urðu fjórar tegundir af kökum og fjórar pizzur. Like. 



Að flytja shittið mitt



Eitt casual laugardagskvöld í Savannah




Meðal nokkurra kaknanna sem ég bakaði síðasta daginn í skólanum


Á föstudaginn for eg sidan a Rotary District 6920 Conference i Augusta. Thad voru Rotary krakkarnir i minu districti, ca 8 af 60. Vid fengum ad bua a klikkudu hoteli i luxussvitum, med fullan adgang ad sundlauginni 24 klst a dag og fengum ad panta hvad sem vid vildum ad eta - Rotary borgadi. Hata thad ekki. 
Thegar eg checkadi inn var eg spurd hvort eg vaeri Mrs. Macintosh, og i kjolfarid komst eg ad thvi ad eg hafdi verid sett i sama herbergi og nysjalenskur drengur ad nafni Craig Macintosh. Thegar vid sogdum Rotary folkinu fra thvi saerdist blygdunarkennd theirra svo groflega ad thau felldu naestum tar.



Plaggatið um mig, whop whop

Um kvoldid var Western cowboy theme, sem thyddi ad allt gamla Rotary folkid klaeddi sig upp eins og kurekar - og sidan tok vid activity-id RIDING THE BULL. Velraena nautid. Thid vitid, svona eins og er a ollum borum i vestraenum kurekamyndum og i Charlies Angels. Eg profadi thad. Thad er erfitt. Flestir attraedu karlarnir voru betri en eg.




 A laugardaginn forum vid i batsferd ut a a, og eg fekk ad styra batnum. Jeijj. 



Fallegustu GRSParnir

A sunnudaginn hinsvegar! Voknudum kl 6 og rulludum ut af hotelinu, keyrdum nidur til St. Marys sem er vid morkin a Florida. Thad forum vid i fallhlifarstokk. Ja, fallhlifarstokk. Hiklaust thad magnadasta sem eg hef gert a aefi minni. Flaug upp i 2,5 fermetra storri flugvel med engum saetum, sat a golfinu i fanginu a manni med skalla og mikinn hokutopp sem sidan, i 11.000 feta haed, hrinti mer utur flugvelinni.




Ég og gamli herflugþotufallhlífarstökkvarinn

Ah, íslenskt lyklaborð. 

Eftir það var ég sótt af host fjölskyldunni minni í St. Marys, og ég gisti hjá þeim í nokkra daga. Fjórhjól, tan, fullt af súkkulaði, ís, brómber og góðir tímar. Hin frábæra Janet Kircher skutlaði mér síðan upp til Savannah þar sem ég er núna að chilla með eiginmanninum mínum honum Craig Macintosh, Imogen og Susanne heima hjá annarri frábærri hostfjölskyldu. Lífið er gott.



Rúst. 


Kær kveðja,
Hallveig

Ég sé að ég hef ekki bloggað síðan ég kom heim frá Walla Walla. Það er ekki vegna þess að ég hef ekki komist í tölvu, ég er búin að vera helling í tölvunni á þessum tíma. Það er ekki heldur af því að það er ekkert búið að gerast, heldur meira af því að það er of mikið búið að gerast. Í hvert sinn sem ég ætla að skrifa um það sem er búið að gerast, gerist eitthvað nýtt og ennþá betra sem leiðir til þess að ég gleymi hinu nýliðna. Þannig að nú tekur við eitt alsherjarblogg, sem mun rúma hér um bil síðustu þrjá mánuði. Lets rock.

 

Janúar

Eftir að hafa eitt að því er virtist vera hálfri æfinni á hinum guðdómlega flugvelli Walla Walla í Washington, sneri ég aftur til hins ljúfa lífs í Statesboro, Georgíu. Þar sem ég var búin að vera að ferðast í ríflega fimm vikur var mjög fínt að komast heim, og það var áhugavert að finnast það sem hingað til hafði verið útlönd vera orðið að heimilinu. Ef mig minnir rétt, þá labbaði ég inn um dyrnar, henti frá mér öllu draslinu og bara sat og sat og sat í þrjár eilífðir, eða þangað til einhver fann mig og vakti mig úr ‘ahhhégerkominheimogætlaaldreiaðhreyfamigaftur’ draumnum.

 

Skólinn byrjaði, ég byrjaði í nýjum frábærum tímum eins og málun, skúlptúr, módelteikningu, listasögu, Ultimate Frisbee og körfubolta. Ég var ekki búin að vera í bænum í nema fimm daga þegar ég lét draga mig með til Aþenu (Aþenu í Georgíu, ekki Grikklandi) þar sem ég gladdist með nokkrum af Rótarý krökkunum. Eftirminnilegasta atvik úr þeirri ferð: Körfuboltaleikur í UGA þar sem áhorfendur stóðu upp fyrir leikinn og lyftu höndunum í Heil Hitler stíl, enginn veit afhverju, og síðan þegar ég kvaddi Aþenu með brotna tá. Enginn veit afhverju.

Helgina eftir það fór ég í fjallgöngu á vafasamasta fjall Georgíu: Blood Mountain. Það liggur við hliðina á Slaughter creek. Gistum í litlu skýli þar sem bjó rotta. Ekkert nema jákvætt við það.  

 

Á toppi Stone Mountain

 

Febrúar

Móðir mín og systir kær komu að heimsækja mig! Ekkert nema gleði, regnbogar, einhyrningar og bleik ský þá viku. Tókum frábæra helgi í Savannah, þar sem við gistum í fullkomnu gistihúsi á Lincoln Street, skoðuðum bæinn með hinum legendíska Savannah Dan og hoppuðum milli polla í glitrandi regninu. Eyddum restinni af vikunni í draumakofa við vatn og borðuðum pítu pizzur og hamingju.

Systir mín kær

Það sem eftir lifði mánaðarins var ég kyrr í bænum mínum og sló met í að ferðast ekki. Ástæðan var sú að A) ég var komin með þunga ferðaþreytu og B) aldrei hef ég á æfinni verið jafn upptekin í skóla. Ég fékk sannarlega að kynnast stressinu sem fylgir fullu listnámi, ég eyddi meiri tíma í studíóinu en nokkrum öðrum stað þar sem ég gleymdi oftast að fara heim að sofa. En það var hella gaman.

 

Fyrsti hafnaboltaleikurinn whop whop

Að vinna heimavinnuna mína

Mars

Fór í útilegu í Alabama fyrstu helgina, en það sem skiptir meira máli er:

Spring Break!! Hófst með dásamlegri Rotarý helgi í 2000 manna bæ að nafni Pelham einhverstaðar í Suður Georgíu, þar sem þau fóru með okkur í fangelsi, golf, krókódíla búgarð og twist partý við stöðuvatn. Mögulega ein besta helgi lífs míns. Ég er samt stórkostlega léleg í golfi. Engin von þar.

Eftir Pelham eyddum við Susanne degi og nóttu með fósturfjölskyldunni hennar í Dublin, og eftir það rúlluðum við niður til Tampa í Florida og eyddum nokkrum dögum í Busch Gardens, sem er blanda af dýragarði og tívolíi með afrísku þema. GÆÐI.

Ég endaði vorfríið í Savannah, þar sem önnur stærsta St. Patrick’s day hátíðin í Bandaríkjunum er haldið. Það var vægast sagt, afsakið orðbragðið, fokking geðveiki. Engin orð og fáar myndir geta lýst þessari helgi. Sérstaklega þar sem það ófyrirsjáanlega twist kom inn, að Molly, sökum misskilnings og slakrar heilsu, fór aftur til Statesboro með allt dótið mitt. Þar af leiðandi var ég eftir í Savannah með fötin sem ég var í og tösku sem innihélt

·      Teygju

·      Tvær spennur

·      Um það bil 20 dollara

·      Kvittun

…og ekkert meira. Það sem taskan innihélt ekki, en hefði verið mjög fínt að hafa með, var meðal annars

·      Sími

·      Veskið mitt

·      Föt til skiptanna

·      Sjámpó

·      Hvað sem er

 

Sem betur fer hafði ég ómetanlegan stuðning vina minna sem ég var að gista hjá, sem voru svo almennileg að gefa mér að borða og lána mér hreina boli.

Ég og fröken Merete Fagerheim að lifa drauminn í Pelham, Georgia


St. Patrick's day í Savannah 

Apríl

Apríl byrjaði með rokki, þar sem ég fór til Alabama í klifurferð. Sú helgi fer hiklaust í top 10 síðan ég kom til Bandaríkjanna/fæddist. Fór á stað sem heitir Sand Rock (ef þið hafið séð hina afbragðsgóðu Rómantísku gamanmynd ‘Failure to Launch’ með Matthew McBlablabla og Sarah Jessica Parker (Pabbi, ég er að tala við þig) þar sem hann fer að klifra og er bitinn af eðlu eða eitthvað; þetta er staðurinn.) Semsagt, sólin skein, ernirnir og hrægammarnir hringsóluðu fyrir ofan höfuð okkar og ég skemmti mér konunglega.

 

Næsta helgi var enn draumkenndari en sú fyrri, þar sem ég eyddi helginni á hvítri strönd á eyju fyrir utan Florida, umkringd villtum hestum. Já, ég sagði villtum hestum. Meira segi ég ekki.

Klifur í Alabama. Basic.

Nútíðin

Nú er ég eins og stendur á flugvellinum í Atlanta að bíða eftir lest, en ég er hér í því erindi að fá mér nýjan passa svo ég komist heim þegar kemur að því. Sá tími nálgast annars óðfluga, alltof hratt ef ég á að segja eins og er. Mun síðan eyða helginni í stórborginni, fara í blindraleikhús og plötubúð. Eða eitthvað. Ég veit ekki neitt.

Ég fékk að vita það í gær að ég kom þremur verkum inn á nemendasýninguna í skólanum mínum, það er spennandi. Hef möguleika á að vinna til verðlauna og læti.

Ég er í Softball liði, að nafni Centennial Sluggers. Ég gegni stöðunni ‘Pitcher’, eða Kastara. Í fyrradag var leikur. Ég fékk boltann í nefið. Boltinn sem ég fékk í nefið var harður og honum var kastað fast. Eins og stendur er nefið bólgið, með stórum rauðum blett, og ég er bara að bíða eftir að breytast í þvottabjörn.

Nú ætla ég í lest.

 

Eilíf ást og hunang,

Hallveig

The nice man in the bright orange pants just offered me a soda. He saw that I’d been sitting in the same place for approximately four hours. Why? I’ll tell you why.

My nice, one-hour flight to Seattle, connecting me to Atlanta, got cancelled because of a snowstorm. Wonderful. They didn’t let me know until I arrived at the airport, so I already checked out of the hotel. Now I get the imponderable joy of hanging out at this tiny tiny airport for nine hours, only to be transported to Seattle airport where I keep waiting for seven hours.

 

But, hey. This is Walla Walla. Everything is possible in Walla Walla. I have gathered some of the most interesting things to see around here.

 

Here you have two panorama pictures, capturing literally the entire airport. There is nothing now that you haven’t seen of it. As you can see, it includes a big monument in the center telling the time, a giant onion (representing the ever so famous Walla Walla – sweet onions), a tiny car locked in a room and some trees.

  

 

Walla Walla – where the joy never stops.

Anyway, after getting about two hours of sleep in the motel, I took a shower. When it came to blow drying my hair, my mind was blown. I want to thank Super 8 for this First Class blow dryer. 

 

 
I made the dramatic mistake to let it come too close. I am now close to bald on the left side of my head. 
So, five more hours here in Walla Walla and then seven more in Seattle. I will hopefully be arriving in Atlanta at 6:25 am.

But to the important stuff: What I'm wearing. 
My goal is to travel this entire month without ever checking in my bag. But, since I've been buying a bunch of stuff, that is now harder than it used to be. So this morning, after the battle with the hair dryer, I put on three more layers of clothes than usual. 


YES, I AM THIS BORED. 

The past week has been amazing. I actually like Oregon a lot. A bunch of snow, great people, lots of good thrift shops with wedding dresses, and one of my favorite persons in the world: Caite Debevec. I had a blast. Love you, Caite. 

More on Oregon later when I'm not pissed off and cursing the weather.

I have been here for two whole weeks, which have gone by way too fast. Needless to say, I am in love with California and I wish that I could move all my friends and family here so that we could all live together in a treehouse in Oakland. 

Lots and lots of stuff has happened, I've been going into the city every other day (I stayed in Oakland with my wonderful cousins Christina and Oliver which is about 15 minutes away with BART, the metro). I've been ice skating, sightseeing and eating the most delicious food I have ever encountered. Apart from all the wonderful meals Oliver and Christina cooked for me, including gigantic crabs, great salads and NOMNOMNOM-chicken, I've had Ethiopian, Vietnamese, Burmese, Japanese (sushi on a boat!!), Indian and a little bit of American. All so good it would make Silvester Stallone cry. 

I celebrated Christmas in Oakland and we opened the presents on the 25th (???), and then I went to an awesome Dresden Dolls concert on New Years with lovely, crazy Cori. In between those major events, I have been roaming around the streets of San Francisco and Oakland, checking out the market at Telegraph avenue, getting painted down by henna artists, exploring the local coffee houses and cheese shops but most of the time I've been getting lost on my own in the middle of nowhere and everywhere. I crashed a catholic mass on accident on the day after Christmas. Not my most dignified moment. 

But what is really important, is my recent discovery that there is more to Cheerios than just regular and Honey Nut, which are the only brands in Iceland. I've collected these images throughout America in the past few weeks. Shocking. 





No.  
 



EW

Maybe.. 

Blaugh


Nom.

I am aware that this will not come as a surprise to any other than Icelanders.

So now, I'm loaded with African music from Oliver, I've been spoiled with amazing, fresh food and I'm dreading to go back to Einsteins Bagels, Chic-fil-A and Landrum at GSU. 

These were the goals I set myself for California: 

-Keep eating delicious, fresh food - Check

-Volunteer at the San Francisco Food Bank, giving out food - Check. Great experience, and I met a bunch of Burmese kids. 

-Celebrate my first American Christmas - Check

-Go to Asian Art Museum - Oops, never happened. But I saw everything else. 

-Beat an old Mexican guy at chess - That'll happen someday.

-Have a lot of fun with Corinne Proctor - Oh yes. Dresden dolls, ice skating, trampoline on Pier 39... I'll miss you!! 

-Keep being desperately in love with the West Coast - CHECK.

However, tomorrow I'm jumping on a plane to La Grande, Oregon, to see my darling Caite Debevec who I haven't seen in two and a half years. Today, it was -5 degrees. FAHRENHEIT. That's -20 for Celsius people. Wish me luck. 


Me and Christina, photo taken by Oliver

 
Awesome murals in San Francisco. This one is by Jet Martinez.
 
Christmas morning, making Icelandic pancakes for breakfast.

Hardcore chillin’, awesome food everyday, sightseeing, having great fun with Danni and Eva and loving every bit of Los Angeles.

Especially the ridiculous rain that has been pouring down like a shower for the past few days. And almost getting crushed by collapsing palm trees of course. That was interesting experience.

 

So, Umami burgers. That might have been the highlight of my stay in LA. Amazing Japanese burger place that uses the “Fifth Taste”, which is some dodgy taste imparted by glutamate, a type of amino acid, and ribonucleotides. It’s not MSG though. But it makes your head spin with wonderfulness and makes you never want to leave. NOM.

 

I found out that my hands are the same size as Robert Downey Jr.‘s.

 

We went to this reaaally cool tar pit museum at La Brea, where they have been digging for prehistoric animal bones that have been preserved perfectly in the mud layers of the tar pits. Completely intact 45 thousand year old bones from mammoths and big, big cats with long teeth. So cool.

 

Danni baked the most delicious pizza I’ve had, and we had a Die Hard marathon. He also made bacon-wrapped cream cheese chicken. All in all, a very good experience.

So this morning, after only managing to get about two hours of sleep, Danni and Eva kindly got up at 5 AM and escorted me to the airport. I watched the Parent Trap, which is still surprisingly good and heart warming.

I met this Chinese guy name Roger on the plane, and we talked about China, which was very interesting. I tried to meet up with dear Mellie and Chalky, but security wouldn’t let me through. Bastards.

 

Right now, I’m sitting in my super comfortable bed at Christina and Oliver’s place, and I can hear someone singing opera from a nearby house. I guess that’s California for you.

 

So, plan for the next few days:

 

-Keep eating delicious, fresh food

-Volunteer at the San Francisco Food Bank, giving out food

-Celebrate my first American Christmas

-Go to Asian Art Museum

-Beat an old Mexican guy at chess

-Have a lot of fun with Corinne Proctor

-Keep being desperately in love with the West Coast

Eva, Danni and me by the Christmas tree

ROBERT DOWNEY JR! MY HAND TWIN! 



MJ.




The Scientology Headquarters! I dared not go any closer than that. 

MERRY CHRISTMAS!! 

 

Saturday Dec. 11^th, Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport, 6:45 PM

 

Had a great Christmas-break time at Katherine Lundstrem’s house in Atlanta. We spent roughly an hour playing with the puppies at the pet store and watched Scott Pilgrim vs. The World, which I loved. Got my grades: AAAAB.

So Katherine, it was wonderful. Good luck and thanks for all the fish (we had salmon).

 

Arrived at the airport, printed out the ticket, flew through security, down the stairs, took the spacious train to concourse C, got the best seat, up the stairs, first gate on the left, found a comfortable seat, sat down, turned on my computer and blasted Yes! by LFMAO.

 

Like yes.

 

Then I found out that the free Wi-Fi access is restricted to selected websites, like Miscellaneous Weather and the official website of Fox Theatre. Really?

Monday Dec. 13th, Los Angeles, at Danni and Eva's, 9:45 PM

Los Angeles is not cold. There is no snow. This is not Georgia. 
Other differences about LA and Georgia: Not as much fried chicken. Half the population seems to be homosexual or believe they are of the opposite sex. There is actual healthy food to be found. There are foreigners. Nobody cares if I'm Icelandic or if my name is unpronounceable. 

Since I came here, I have been chilling out most of the time, and checking out LA in between. Walked past High Voltage, the LA Ink tattoo place, today. I've seen too much cool stuff to talk about it all.

We went to Hooters tonight, which was not as ridiculous as I thought it would be. It was a restaurant and the girls were wearing shorts. Not mind blowing, but fun.

I'm going to pass out now. I've been walking all day.
Here's a video:

http://www.youtube.com/watch?v=WhitGsKv6DM



 

This blog is officially in English now. Because Google Translate is not a friend of Icelandic. 

Last night I gypsified myself and all my belongings are either crammed up in the corners of my room, which is pretending to be clean, or rolled up in my backpack that will be my home for the next five weeks. After I hit the road in roughly 15 minutes, I will first be headed towards 
-Atlanta. Staying there with darling Katherine Lundstrem, then catching the plane to
-Los Angeles, California. Sweet reunion with beautiful pair Daníel Smári Hallgrímsson and Eva María Pétursdóttir. I can't wait. After rocking out in Hollywood for 10 days, I jump on the plain to 
-San Francisco, California! Where my incredibly wonderful cousin Christina Sunley and her brilliant husband Oliver Kay are going to take me to Oakland and let me spend Christmas with them. As if it isn't good enough, on January 5th I will be continuing my conquest up the west coast and entering
-La Grande, Oregon, where mi cariño Caite Debevec will be waiting with a rose in her mouth and hot chocolate because it's gonna be colder than Iceland. 

So! After weeks of insane stress and madness, I finished all my essays and final projects, of which some can be seen here: http://hagljel.deviantart.com. Then:

My Birthday! Wonderful.
Woke up, super excited, at 8 am after roughly 4 hours of sleep. Got up, opened my presents, then then next three hours are a kind of blur in running up and down the stairs being hyped about my birthday and making everyone wish me happy birthday. My amazing trustee, Nancy Shumaker, took me out to an amazing Thai restaurant for lunch. Then I spent the rest of the day cleaning. 
Then, my darling friends on the hall threw me a surprise birthday party in the evening (I may have had them wait for me for like two hours but it was worth it <3 ) ..... and now I'm ready to go to California. 
 

 To do list in California:

-See someone famous (preferably Paris Hilton, Ashley Simpson or Miley Cyrus)
-Dance on the streets of San Francisco
-Be discovered by a modeling agency while reading a newspaper and eating a kebab on a street corner
-Become famous (like Paris Hilton, Ashley Simpson or Miley Cyrus)
-Eat something exotic 
-Have an American christmas
-Fall in love with the West Coast
-Play chess with an old mexican guy out by the beach

To do list in Oregon:
-Freeze thoroughly
-Wake up 30 years later
-Become a secret agent of the Queen with too much chest hair

Anyway, I'm off now. You will be seeing some videos as I will in total be spending around 30 hours on my own on airports, filming the people around me.

See you next year!

Lovelove,
Hallveig Kristín Eiríksdóttir 

Fyrsta þakkargjörðarmáltíðin afstaðin, sú næsta á morgun.

 

 

Ég vaknaði í morgun og fékk kleinuhring í morgunmat. Ég vil leggja áherslu á að þetta var graskerskleinuhringur, og held ég sá besti sem ég hef smakkað á æfi minni.

Rúllaði út í bíl og við héldum til stjúp-ömmu hennar Carson sem bjó í fullkomnu suðrænu húsi og okkar beið fullkomin suðræn stórfjölskylda með tilheyrandi fulkominni suðrænni máltíð. Grasker, trönuber og kalkúnn. Í öllum útgáfum sem þið getið ímyndað ykkur. Síðan allt endurtekið í eftirréttum.

 

Ég er orðin tyggjófíkill eftir að ég kom hingað. Í fyrstu var það eingöngu vegna þess að mér finnst plötutyggjó svo skemmtilegt, en eitt leiddi af öðru og nú er ég komin upp í liggur við pakka á dag. Gefið er  að ég er orðin rosalega góður kúlublásari. Svo í gær var ég að tyggja Stride Wildberry tyggjó og blása afbragðsfallegar kúlur, þegar það allt í einu hætti að virka. Ég reyndi aftur og aftur, en þær sprungu alltaf áður en þær urðu að veruleika. Svolítið eins og Iðunn á Þorrablóti. Síðan fattaði ég hvað var að.

Krakkar, ekki reyna að blása tyggjókúlur í sturtu.

 

Á morgun er taka 2 á þakkargjörð, en þá fer ég fyrst í morgunmat til Gammy, sem er amma hennar Carson og síðan verður stóórt matarboð hérna heima með 30 manns og miklu meiri mat en í dag. Sem ég bara skil ekki hvernig getur verið hægt.

 

Núna er ég hinsvegar að undirbúa mig fyrir Black Friday. Á morgun, daginn eftir official Thanksgiving daginn, er nefninlega stærsti útsöludagur ársins í Bandaríkjunum. Búðirnar opna klukkan 3 um miðja nótt og endar oftar en ekki með einu eða tveimur dauðsföllum af völdum troðnings. Eins og jakuxar eltir af hýenum munu Ameríkanar tæma búðirnar á öflugustu útsölu ársins, og ég verð fremst í þvögunni, sprettandi eins og Simbi á góðum degi. Þannig að núna, klukkan 18:26, ætla ég að fara að sofa vegna þess að ég verð dregin út að campa fyrir utan Target um miðnætti. 

 

Góða nótt! 

 

Ég vil byrja þetta blogg á að tilkynna ykkur um folk sem ég sakna lítið eða ekkert:

 

-Jón Evert Pálsson

-Vilmundur Hreiðar Jónsson

-Níels Þóroddsson

-Karl Sigurðsson

-Jóhann Orri Briem

 

Ástæðan er ekki sú að þið séuð eitthvað verri manneskjur, heldur af því að þið eigið tvífara í Bandaríkjunum sem ég sé á hverjum einasta degi.

 

Halloween var áhugavert. Ég var jólasveinn, grísk gyðja og Edward Scissorhands (það síðasta augljóslega langsvalast) og það fór bara eins og við var að búast, mikið nammi, mikið djamm og mikið af fólki í búning. Fórum í Haunted Forest og fengum spaghetti í hárið.

 

Mmm, spaghetti.

 

Fyrstu helgina í nóvember var förinni hinsvegar heitið til Atlanta, þar sem Rotary bauð okkir í osum bæjarkynningu. Þið vitið, Atlanta. Þar sem Justin Bieber og Ludacris eiga heima.

Ég og 6 aðrir GRSP krakkar gistum heima hjá gæja sem heitir Steve og hann fór með okkur, á fjórhjólum og krossurum, að sjá High School Football game. Þetta var leikur milli tveggja gagnfræðiskóla einhverstaðar í úthverfum Atlanta, og samt voru fleiri þarna en á íslenskum landsleik.

Daginn eftir var rúllað með okkur til YMCA þar sem allir gistu seinni nóttina, og síðan stigum við upp í ameríska skólarútu og það var farið með okkur í stærsta sjávardýrasafn Bandaríkjanna, ef ekki heimsins, og eftir það World of Coke. World of Coke innihélt áhugaverða hluti eins og áróður, auglýsingar, gosdrykkjasmökkun (versti drykkur heims kemur frá Ítalíu og heitir Beverly. Látið það ganga.), 4D bíó og fullt af svölu dóti. Síðan forum við aftur í YMCA þar sem við fengum að borða, klifra, synda, leika okkur í íþróttasalnum og bara hafa gaman þangað til við vöknuðum næsta morgun og keyrðum heim.

 

Síðustu tvær vikur eru síðan búnar að vera brjálaðari en allt, er búin að eiða heilu sólarhringunum uppi í listabyggingu að rembast við að klára verkefni og þannig skemmtilegt dót. Fór á Ludacris tónleika síðustu helgi og átti dansgólfið. Nema hvað. Tókst að setja brunakerfið af stað á fimmtudaginn þegar ég var að elda, sem þýddi að byggingin var rýmd og enginn mátti fara inn í svona hálftíma. Go ég. En það skiptir ekki máli því að núna er ég í

 

Augusta, GA, Thanksgiving.

 

Ójá, því að þakkargjörðarhátíðin er að renna í hlað og ég er í viku fríi frá brjálæði. Er semsagt stödd í smábænum Augusta (íbúar í kringum 200.000) með herbergisfélaganum mínum henna Carson Jones. Augusta er það amerískastastasta sem þið getið hugsað ykkur, byggt upp á blómstrandi íbúðarhverfum og manni dettur ekkert í hug jnema Desperate Houswifes þegar maður keyrir um gullin strætin uppljómuð ad haustsólinni sem smýgur blindandi í gegnum litprúða laufskógana. Komum hingað fyrir tveimur dögum og erum búnar að A) vera saddar síðan við komum og B) sofa meira en alla önnina samanlagt. Thanksgiving er síðan á fimmtudaginn sem verður með því áhugaverðara sem ég mun upplifa hérna í BNA, þá sérstaklega af því að ég veðja á að líta út eins og Aunt Marge þegar vikan er búin.

 

Eftir þessa viku taka við próf í tvær vikur, og síðan fer ég að lifa lífinu í fimm vikur í Kaliforníu þar sem ég fæ að hitta Danna og Evu og Christina Sunley og Oliver. Hlakka meira til en mögulegt er.

 

Ást á ykkur.

-Hallveig

Þetta er semsagt hitt bloggið í október. Af því að ég er dugleg. 

Ég fór til Helen, Georgia á októberfest. Fáranlegur staður. Árið 1968 var bærinn Helen í norðurhluta Georgíu á barmi gjaldþrots þar sem að einhver ónefnd náttúruauðlind var tekin að bregðast þeim, og bæjarbúar héldu fund um möguleg úrræði. Niðurstaða fundarins var að áhersla yrði lögð á tvo þætti til að halda bænum á floti: A) að breyta honum í þýskan bæ og B) aldraðir mótorhjólakappar. Þannig að bæjarbúar tóku sér hamar og skóflu í hönd og breyttu hverri einustu byggingu bæjarins í það sem þeim þótti minna á Þýskaland, og útkoman varð einhverskonar alpabær með túristabúðum, nokkrum of mörgum ævintýra-minigolf völlum, víkingahúsum, vínkjallörum og tattoostofum á hverju einasta götuhorni. Þið vitið, fyrir mótorhjólakappana. Það þarf varla að taka fram að á veitingastöðunum er ekkert sem minnir á þýskan mat heldur er þetta allt sami ameríski fitusorinn, og í staðinn fyrir þýska fána hanga Suðurríkjafánarnir útum gluggana. Svo frábært. 

Við allavega fórum þangað GRSP krakkarnir og skemmtum okkur konunglega, tjölduðum á tjaldstæði útí skógi og dönsuðum fugladansinn úti á torgi. Á leiðinni heim deildi ég aftursætinu með þremur öðrum og var búin að missa alla tilfinningu fyrir neðan háls þegar ég kom heim eftir 6 tíma akstur. Stuð.  

Síðan þetta átti sér stað er hellingur búinn að gerast, en ég er held ég búin að aðlagast það mikið að ég er búin að steingleyma því öllu. Liggur við. Búin að vera í skólanum, skrifa ritgerðir, skila inn verkefnum, horfa á fyrstu fjórar seríurnar af Grey's anatomy, klifra helling, þið vitið, basic stuff. Búin að fá mig fullsadda ad matnum hérna oftar en einu sinni og var í uppgjöf búin að sætta mig við hann, þangað til síðustu helgi. 

Um síðustu helgi kom Ólafur Páll Geirsson keyrandi frá Americus, í vesturhluta Georgíu, og heimsótti mig á campus. Eftir að hafa talað um Ísland alltof lengi var förinni heitið suður, til Savannah. Þar hittum við fullt af svíum og norðmönnum, og gistum hjá GRSP krökkunum sem búa þar: Mia, Craig og Imogen. Og þá komst ég að því að þau fá almennilegan mat í kaffiteríunni sinni.
Fórum í frat-Halloween partý, sem var svosem ágætt. Fórum á ströndina á Tybee Island á laugardeginum, sem var fullkomið. Í lok október, á ströndinni. Hvað gerðuð þið um helgina? Hoho. En hápunkturinn var samt að fá alvöru mat. Ohh. Ég borðaði þyngd mína það kvöld og meira til.

En nú er Halloween að koma! Það eru allir að verða vitlausir hérna, eins og Iðunn í sauðburði, það er svo mikið í gangi. Ég og Max, vinur minn frá Honduras, erum að reyna að fá fólk með okkur í X-Men búninga. Vonum að það gangi eftir.

Hlutir sem ég sakna akkúrat á þessari stundu: 
-Köld rigning
-Iðunn
-Hellulögð stræti
-Frelsi til að komast niður í bæ hvenær sem er
-Flatbrauð og skyr
-Ostur
-Lambakjöt
-Fólk sem klæðir sig í föt, ekki bara stuttbuxur og ókeypis háskólaboli.

Takk og bless. 

Tybee Island


Ein af Alpa-tattústofunum